Een pijnlijk afscheid

Beste email,

Ik schat dat we bijna twintig jaar een stel waren. Maar ik denk dat onze relatie langzamerhand is doodgebloed. Hoe moeilijk het ook is om te zeggen – het is voorbij – we moeten met elkaar breken. Ik wil best vrienden blijven, maar het zal nooit meer worden wat het was.

Ik wil je bedanken voor alle mooie jaren samen. Weet je nog hoe onze relatie begon? We reisden de hele wereld over en door jou kwam ik op plaatsen waar ik nooit eerder was geweest. Je zorgde dat ik makkelijk contact met anderen kon maken, leuke vakanties kon beleven en je hielp me zelfs aan een baan. Wat een droomstart van onze relatie!

Maar langzaam maar zeker veranderde onze relatie. Ik weet eigenlijk niet meer precies wanneer het begon, maar het moet ergens rond de tijd geweest zijn dat je begon aan te pappen met spam en marketeers zonder moraal, dat onze relatie bergafwaarts begon te gaan. Weet je nog die keer dat je me allerlei virussen stuurde en ik alle gegevens van mijn computer kwijtraakte? Ik heb het je wel vergeven, maar je bleef maar doorgaan. Mijn overstap naar een ander computermerk zorgde ervoor dat je daar geen kwaad meer kon doen, maar er was wel degelijk iets veranderd in onze relatie. We hebben hulp gezocht, maar ik ben die bitterheid nooit echt te boven gekomen.

Vandaag de dag, zowel thuis als op het werk, ben je nog maar nauwelijks te beheersen. Je overweldigt me met je boodschappen. Wat ik ook geprobeerd heb om een normale relatie in stand te houden, je was me altijd weer te slim af. Voor ik het wist had je me weer bedolven onder je verhalen. Om de meeste verhalen had ik niet eens gevraagd maar je dwong me om naar ze te luisteren net zolang tot ik te moe was om productief te zijn.

Ik besef nu dat ik je domweg niet kan veranderen. Elke keer als ik een bericht stuur met een bijlage wordt dit gekopieerd op servers en computers; het wordt een belachelijke hoeveelheid ongevraagde kopieën en ik heb er genoeg van. We begonnen goed, wij met zijn tweeën. We waren echt een team en in de beginjaren kon ik meer werk verzetten dan ooit tevoren. Maar die tijd is voorbij. Ik sleep me voort door duizenden berichten waar geen einde aan lijkt te komen. En net als ik denk dat het einde in zicht is, bedelf je me weer onder een nieuwe lading berichten. Vaak ook nog eens met lappen tekst uit eerdere berichten. Ken je dan helemaal geen schaamte?

Lieve E, onze relatie is verstikkend geworden. Ik kom nergens meer aan toe omdat jij zo veeleisend bent geworden. Je verspilt een groot deel van mijn tijd en ik kan zo niet langer meer leven. Er moet een betere manier zijn. Je moet weten dat ik inmiddels iemand anders zie. Toen we elkaar net kenden was het vooral voor de lol, maar sinds een tijdje zien we elkaar ook op het werk en ben ik gaan geloven dat sociale netwerken beter bij mij passen. Mijn ogen zijn geopend voor zoveel meer mogelijkheden in een fractie van de tijd die onze relatie kost.

Ik weet dat dit pijnlijk voor je is. Ik zal de geweldige tijden die we hebben gehad nooit vergeten, maar de weg naar mijn hart is niet door mijn inbox. Ik denk dat het het beste voor ons beiden is als we elkaar niet meer zien.

Ik wens je het allerbeste,

Jan

Wil je me bereiken? Klik dan hier.

Het Geest vervulde leven is niet, zoals velen veronderstellen, een leven van rust en stil genieten. Het lijkt er veel meer op dat het juist het tegenovergestelde is. Aan de ene kant is het een pelgrimstocht door een van rovers vergeven bos, aan de andere kant is het een grimmige oorlog met de duivel. Altijd is er strijd, en soms is er een veldslag met onze eigen natuur, waar de lijnen zo verward zijn dat het bijna onmogelijk is om de vijand te vinden of te zeggen welke impuls van de Geest is en welke impuls van het vlees.

Er is volledige overwinning voor ons als we de weg van de triomferende Christus nemen, maar dat is iets wat ik nu niet wil aanstippen. Mijn punt hier is dat als we aan de strijd willen ontsnappen, we ons alleen maar terug hoeven te trekken en het rustige christelijke leven accepteren als het normale christelijke leven. Dat is alles wat de duivel wil. Dat zal onze macht vast doen lopen, onze groei belemmeren en ons onbeschadigd overgeven aan het koninkrijk van de duisternis. Compromissen zullen de druk van de ketel halen. Satan zal een man die is gestopt met vechten niet lastig vallen. Maar de kosten van deze keuze zal een leven van vreedzame stagnatie opleveren. Wij zonen van de eeuwigheid kunnen ons gewoon zoiets niet veroorloven.

-A.W. Tozer

De voorganger als duizendpoot


Ik las vandaag een uitstekend artikel van de hand van een Amerikaanse collega van me binnen de Christian and Missionary Alliance:

Verder lezen…

De levenscyclus van een kerk


De kerk. Hoe meer ik over haar missie lees in de Bijbel en hierover nadenk, hoe enthousiaster ik word. Wat een prachtig plan van God om mensen tot Zijn volk te roepen (Israël en de kerk) om de glorie van God te laten zien in een wereld vol duisternis, moeite, pijn en verdriet. Een volk van lichtdragers die, geheel in overeenstemming met hun Heer, licht brengt waar duisternis is. Omdat ik dat werkelijk geloof en zelfs hier en daar zie, ben ik in een staat van oorlog met de kerk zoals zij is geworden. Een kerk die haar plicht heeft verzaakt en tot een stroperige vergadercultuur is verworden. Zonder missie, zonder visie en voor velen zonder relevantie. Ik ben ervan overtuigd geraakt dat een kerk zonder missie geen kerk is. “God is een missionaire God, dus zou de kerk een missionair volk moeten zijn” aldus Steve Timmis afgelopen zaterdag op een kerkplantersdag in Amersfoort.

Verder lezen…

Geroepen om lief te hebben


Ik krijg er jeuk van. Ik zal het maar meteen eerlijk zeggen. Mensen die de wereld indelen in ‘in’ of ‘out’. In goed of fout. Het neigt naar dualisme en het is niet waar we als navolgers van Jezus toe worden opgeroepen. Onze beoordeling van anderen heeft verregaande consequenties. Door anderen te beoordelen vanuit ons zeer beperkte blikveld verheffen we onszelf tot norm om de ander te beoordelen. Het opvallende daaraan is dat we voor onszelf heel wat genadiger zijn dan voor anderen en dat is stomweg gewoon niet eerlijk. Niet rechtvaardig. Meten met twee maten. Verder lezen…

Barbie’s bruiloft en de kerk van morgen


Regelmatig kom ik in Den Haag. Vooral omdat mijn moeder in Loosduinen woont, maar ook vanwege de heerlijke stranden van de hofstad. Een nadeel van Den Haag is dat zij letterlijk tegen de duinen aan is gebouwd en om het strand te bereiken moet je een behoorlijk stuk van de stad door. Het voordeel is dat je veel ziet van de stad en vandaag werd ik erg getroffen door de stad en haar bewoners. Het maakte me enigszins bedroefd.

Verder lezen…

Zonder missie geen bestaansrecht


Van de zes bestanddelen van Alan Hirsch’s mDNA (missional DNA) denk ik de laatste dagen veel na over het begrip communitas. Ik heb over de betekenis van dit begrip al eerder geschreven en ik begin ervan overtuigd te raken dat het gebrek aan echte communitas één van de problemen van de hedendaagse kerk is.

Volgens Alan Hirsch zou de kerk zich moeten organiseren op basis van de missie zodat de bedieningen vanzelf vorm krijgen omdat via de bedieningen de missie wordt volbracht. Een scherpe waarheid. De meeste kerken beginnen eerst met de inrichting en structuur van de kerk. Vaak wordt er dan lang gesproken over de theologische onderbouwing van diverse modellen. Een weinig nuttige exercitie als de missie geen of onvoldoende aandacht krijgt.

Verder lezen…

Page 1 of 7812345»102030...Last »