Ik voel me sterk verwant met Henri Nouwen, de Nederlandse priester, die veel boeken heeft geschreven en daarbij bijzonder open was over zijn eigen geestelijk leven. In Nouwen ontmoette ik een vader in het geloof en regelmatig herlees ik zijn boeken. Ik had deze man graag in leven ontmoet, maar ik zal het via zijn boeken moeten doen aangezien hij op 21 september 1996 plotseling overleed.
Vreemdeling in het paradijs
The Holy Dove
Bovenstaand filmpje van Dove gaat op dit moment viraal via sociale media. Het is een prachtig filmpje. Vrouwen die zichzelf zien als lelijk, onvolmaakte, onaf maar die door anderen gezien worden als mooi en compleet. Geloof me, dit is niet alleen een ‘vrouwendingetje’. Dit is niet het eerste filmpje wat Dove maakt over volmaakt en onvolmaakt. Het lijkt erop dat Dove vrouwen probeert te bevrijden van de dwingende, opgelegde beelden van andere producenten: dun, lang en betoverend. Mooi werk van Dove, hoewel je niet moet vergeten dat dit ook gewoon reclame is voor producten. De volgende keer dat je bij de drogist zoekt naar body lotion, is de kans groot dat je kiest voor Dove omdat deze fabrikant al eerder erg aardig voor je was. Dat Dove gewoon van Unilever is die óók die andere producten verkoopt laat ik maar even buiten beschouwing. Ik heb geen behoefte om de ‘feel good bubble’ te laten barsten.
Geestelijke obesitas
Er stond vandaag een bijzonder commentaar onder mijn blog over De Sociale Dienst:
Een kerk zonder bankzitters?
Vanavond hebben we een klein experiment gedaan met De Sociale Dienst; een kerkdienst waar veel meer participatie mogelijk is dan in een standaard kerkdienst. Ik heb er veel van geleerd. Net als elk experiment was het verre van perfect, maar het was echt en puur. Dwars door de niet extreem gedurfde aanpak zie ik veel mogelijkheden voor de toekomst. Ik geloof er wel in, in die Sociale Dienst.
Een kerk van fuck-ups
Vergeef me het F-woord in de titel. Niet veel voorgangers maken gebruik van dit woord, maar geloof me, het is juist deze zin die me vanmorgen rechtop deed zitten in mijn bureaustoel. Woordkunstenaar Rik Zutphen schreef vannacht uit frustratie als gevolg van een kerkbezoek een verklaring over een hele andere kerk: een kerk waar fuck-ups de maat zijn en niet de uitzondering.
De ‘pakjes & zakjes’ mentaliteit van de evangelische kerk
Ik hou van koken. Ik ben geen topkok, maar als ik kook doe ik dat met veel aandacht en toewijding. Langzaam maar zeker leer ik steeds meer over de diverse ingrediënten en bereidingswijzen. Het inkopen van de ingrediënten geeft me gek genoeg ook een beetje plezier. De voel- en ruikfase.
Gisteren zag ik een uitzending van het briljante programma “de keuringsdienst van waarde” waar uitgezocht werd hoe het zit met pesto; de Italiaanse delicatesse die bezig is aan een grootse opmars in de Nederlandse keuken. Natuurlijk kwamen de kant en klare pesto’s uit de supermarkt er niet best vanaf en keek ik met bewondering naar de zelfgemaakte pesto van een Italiaanse topkok. Met een vijzel en louter verse ingrediënten.
Een halve Katholiek
Voor sommige mensen ben ik een halve Katholiek. Dat is de schuld van mijn hang naar liturgie en symboliek. Ik heb het nodig om niet louter als producent in de kerk aanwezig te zijn, maar ook (en vooral) als toeschouwer. Christus bewonderen en stil worden. Heel stil.
Tijdens de veertigdagentijd gedraag ik me ook een beetje als een Katholiek. Vanavond om 19:00 uur bezoek ik de mis in de Woerdense Bonaventurakerk en ontvang ik, net als alle andere bezoekers, een askruisje. Deze as is het overblijfsel van de verbrande palmtakken die een jaar eerder werden gebruikt voor de viering van Palmpasen op Palmzondag. Zo sluit het kerkelijk jaar zich op een fraaie manier. Verder lezen…
Mijn boek
