Adidas Nastase voor een gelukkige jeugd

Het is officieel: ik ben kunstgrasrubberkorrelsmoe. Kreeg je halverwege vorig jaar nog acuut allerlei tumoren aan je knieën vanwege de wasmachine onvriendelijke rubberen korrels, rond december bleek dat weer niet te kloppen. Maandenlang zaten de wachtkamers bij de huisarts vol met reutelende hypochonders die met een uitgeknipt artikel uit de Telegraaf op het spreekuur kwamen. Loos alarm. Nepnieuws.

Afgelopen week is er weer een onderzoeker ontsnapt uit een beveiligde instelling die wil uitzoeken of de microplastics misschien schadelijk zouden zijn voor het milieu. Gek word ik ervan. “Vermoed wordt dat plastic grassprieten slijten en zich kunnen vermengen met kurk- of rubberkorrels. Jaarlijks verdwijnen honderden kilo’s van die korrels van de velden, waardoor ook de microplastics in het milieu kunnen komen” aldus Branchevereniging Sport- en Cultuurtechniek (de wát?).

Lieve mensen, zullen we stoppen met deze idioterie? Ik ben verdorie opgegroeid in de jaren zeventig en wij voetbalden werkelijk overal. Op straat, in je slaapkamer, in de gladde schoolgang en soms op echt gras waarbij de zwarte bagger tot achter je oren zat. Elke voetballer nam wekelijks het halve veld mee als aangekoekt aandenken onder de noppen van goedkope voetbalschoenen na een middagje zweten en zwoegen op iets wat op een voetbalveld moest lijken.

Ik speelde voetbal met volledig kapotgetrapte Adidas Nastase schoenen, wat eigenlijk tennisschoenen waren, maar in mijn jeugd had je niet voor elke stoelgang aparte schoenen nodig. Mijn oude vertrouwde Adidas Nastase schoenen waren zowel mijn schoolschoenen, zondagse schoenen en voetbalschoenen. Je lééfde in die schoenen. Net zolang totdat de vellen erbij hingen en je je moeder gek had gezeurd om nieuwe schoenen te gaan kopen. Adidas Nastase natuurlijk. Miljoenen doelpunten heb ik ermee gescoord. Als ze nog bestonden zou ik ze zo weer kopen!

In 1979 was geen enkel veld mooi en strak. Knollenvelden waren het met hier en daar een strookje groen. We deden het ermee en we voetbalden elke minuut van de dag. Zo’n beetje alles kon dienstdoen als bal. Je jas was een mooie doelpaal en je verbeelding deed de rest. Ja verbeelding. Ik was Bennie Wijnstekers en gleed over het veld als een gazelle op jacht naar eeuwige roem. De werkelijkheid zal er vast iets anders uitgezien hebben, maar dat deed niets van het plezier af. Als ik ervoor koos om Bennie Wijnstekers te zijn, dan wás ik Bennie Wijnstekers. Gewoon op een rommelig sportveld in een dorpje vlakbij Rotterdam.

Er wordt niet meer op straat gevoetbald. De Bennie Wijnstekers fantasieën zijn verdreven door Playstations en internet. Geen kind haalt vandaag de dag zijn voet nog open door een potje straatvoetbal of komt thuis met een bloedlip omdat ie een bal tegen zijn harses had gekregen. In plaats daarvan spelen ze wekelijks een potje luxevoetbal op een kunstgrasveld waar wij als kinderen alleen maar van konden dromen, onder het scherp toeziend oog van de rubberen korrels Jehova’s. 

Soms zie ik Bennie Wijnstekers als ik de Kuip bezoek. Dan denk ik even aan mijn oude Adidas Nastase’s. Afgetrapt en versleten maar doorleefd!

Reacties uitgeschakeld voor Adidas Nastase voor een gelukkige jeugd

Comments are closed.

Archief
Zoeken