Altijd aan staan

Het zijn de laatste dagen voor de vakantie. Dit jaar is het extra spannend vanwege een zuster die gaat overlijden. Ik voel me verantwoordelijk en ben betrokken. Zal ik haar zelf kunnen begraven, of schakelen we over naar het afgesproken plan B?

Die spanning geeft me tijd om na te denken over mijn werk als voorganger. Boeiend, uitdagend, verantwoordelijk en mooi. De keerzijde is echter dat ik gedurende het jaar eigenlijk altijd aan sta. Kun je email nog beperken tot een of twee keer per dag, bij WhatsApp, Telegram en telefoon is dat niet mogelijk. De berichten vliegen om je oren en planten zich in je gedachten. Er is altijd wat te doen, altijd zijn er aanspraken op je tijd. Je leeft op allerlei plekken tegelijk en als je niet oppast ben je nooit ergens écht aanwezig.

Vorige week ging ik naar een concert waar je je mobiele telefoon in een speciaal vergrendeld hoesje moest stoppen – een ‘phone free concert’. Tijdens dat concert voelde ik een zware last van me afglijden. Wat er ook zou gebeuren in de wereld, ik zou het pas weten na afloop van het concert. Ik voelde me vrijer dan ooit en genoot van het concert. Ik was zo te zeggen alleen maar daar. In het hier en nu. Wat een geweldige ontspanning!

Mijn vrouw en ik kijken naar de door de EO aangekochte serie “Bad habits, holy orders” over vijf Britse meiden uit de Engelse clubscene die vier weken naar een klooster gaan en daar geconfronteerd worden met hun leven. Alle meiden leven voor anderen. Voor de ‘likes’ en de mannen die graag met hen naar bed willen. Het leven bestaat uit dronken worden, wilde feesten, seks en dure kleding. Eén van de meiden geeft aan voor 40.000 pond aan kleding te hebben gekocht.



Toch zijn de meiden niet gelukkig. Ze spelen een rol om aanvaard te worden, laten veel van hun lichaam zien door wulpse dansposes en een Instagram account vol pikante lingerie. Het klooster in Norwich is zo’n beetje het tegenovergestelde van wat de dames gewend zijn en ze schrikken hier behoorlijk van. Maar na een aantal dagen begint er van alles te veranderen. Dat komt vooral door de lieve zusters die op geen enkele manier veroordelend zijn en toch de vinger op de zere plek weten te leggen.

Het programma ontroert me diep. Ergens leef ik ook vooral voor anderen. En hoezeer je ook aan staat, je kunt het nooit iedereen naar de zin maken. Tijdens mijn midlifecrisis, die zijn dieptepunt had in november vorig jaar dacht ik: “Wie is er eigenlijk voor mij?”. Een gedachte waar ik best van schrok. Mensen verwachten dat ik er altijd voor hen ben, maar het omgekeerde is niet altijd het geval. Misschien ook omdat ik aan de buitenkant vrij sterk oog.


Waarom gaan mensen naar een klooster? Om een leven van eenvoud te leiden. Eigenlijk dus dezelfde reden als waarom mensen naar een camping gaan: van een luxe leven naar een basaal bestaan met tentdoek, afwasteiltjes en een wc rol onder je arm. Het grote, complexe en veeleisende leven wordt teruggebracht tot een rustig en vredig niveau. Een boek in plaats van een scherm. Staren naar de sterrenhemel in plaats van naar Netflix en een ouderwets mededelingenbord op de camping in plaats van Twitter. Toch houdt geen mens het zo gezochte en vaak duurbetaalde vakantiegevoel vast. Al na een paar weken, voor sommigen zelfs na een paar dagen, worden mensen weer vastgegrepen door de draaikolk van het moeten en altijd aan staan. 



Ik zou graag na de vakantie een aantal wijzigingen doorvoeren. Misschien moet ik mijn telefoon na een bepaalde tijd uitzetten? Een privé telefoon kopen zodat mijn gezin me kan bereiken? Nog beter omgaan met email? Facebook verwijderen? WhatsApp terugbrengen tot een minimum?



Jij hebt er vast ook wel eens over nagedacht om meer rust en ritme in je leven te brengen. Welke keuzes heb jij gemaakt die mij een beetje verder zouden kunnen helpen? Je zou me een groot plezier doen als je dat zou willen delen.


11 Comments
  1. Marcoen 12 juli 2018 at 10:28

    Geen Facebook meer zoals je weet. Ik lees weer! Weliswaar in een e-book, maar toch. Minder gehaast zoeken naar likes. Soms vind ik ergens iets van, maar bij het ontbreken van een podium blijft het daar dan bij. Ik ga er dan niks over schrijven en kom dus ook niet in oeverloze discussies terecht. En dat is best fijn. Ik ervaar het allemaal als rustiger.

  2. Nico Catsburg 12 juli 2018 at 10:48

    Heel herkenbaar Jan. Een paar jaar geleden was een kerklid heel boos op mij, ik was een aantal uren niet bereikbaar geweest en haar moeder had de predikant nodig. Ik was, toen ik gebeld werd, op de fiets naar een oude vrouw gegaan die geen lid was, niet geloofde in God en graag een gesprek wilde met mij. Ik reageer niet op mijn telefoon als ik op de fiets zit of bij iemand op gesprek ben, dus had ik dat ding thuis gelaten. De boosheid betrof dus mijn kiezen voor veiligheid en het luisteren naar iemand die niet lang meer te leven had volgens haar arts. Tevens gaf en geeft deze keuze mij een bepaalde rust om effectiever te kunnen voorbereiden en luisteren. Mijn uitleg van mijn keuze deed er niet toe voor het boze kerklid, het was gewoon belachelijk dat ik niet bereikbaar was. Ik zie er op terug als een van de meest succesvolle keuzes die ik heb gemaakt. Tijdens mijn bezoekje kwam de oude vrouw tot geloof in Jezus Christus na een leven van afgewezen zijn en anderen afwijzen. Kort daarop stierf zij en heb ik bij de begrafenis mogen spreken.

  3. Willemien van de Vate 12 juli 2018 at 11:14

    Ik heb m’n televisie twee jaar geleden de deur uit gedaan. En ik mis m geen moment. Behalve afgelopen dinsdag: toen was m’n voetbalminnende dochter bij me en ze wilde per se WK kijken. Zijn we samen in de kroeg gaan zitten – was echt geweldig leuk!

    De tijd die ik besteedde aan tv kijken, besteed ik nu aan hobbies, en aan stilte. Dat geeft honderd keer meer voldoening.

    Minder drastisch is de tv in een rommelkamer zetten. Hoe ongezelliger/kouder de omgeving, hoe minder tv er wordt gekeken.

    Ten tweede zet ik mn internet ’s nachts uit. Slaapt heerlijk rustig zonder oplichtend scherm en zonder pingeltjes. Iedereen weet dat ik voor noodgevallen telefonisch bereikbaar ben. Maar midden in de nacht bellen, dat doen mensen niet snel.

    Vraag je af waar je precies bang voor bent: wat ga je missen; wat te doen met wat mensen van je vinden (in het publieke domein en ook binnen je gezin); in hoeverre hangt je zelfbeeld af van de social media; enz enz enz

    Ten derde: stap af van de idee dat je bereikbaar moet zijn. Dat is gewoon een dikke leugen. En iedereen die vindt dat een voorganger of welk publiek figuur dan ook, altijd bereikbaar moet zijn, kan de boom in. God is 24/7 bereikbaar, dat lijkt mij meer dan genoeg.

    • Jan Wolsheimer 12 juli 2018 at 11:27

      Hoi Willemien,

      Dank! TV kijken doen we nooit of het moet voetbal zijn. Maar dan zijn er wel weer andere schermen die aandacht vragen.

      Wat ga ik missen? Goede vraag. Ga ik eens diep over nadenken. Dank voor het duwtje.

  4. Marijke 12 juli 2018 at 11:17

    John Stort leerde van ds. L.F.É. Wilkinson om 1 stille dag per maand te houden en dat was voor hem een enorme weldaad. Zet Hem in je agenda, ga de natuur in, wees onbereikbaar en sta jezelf toe om alles in Gods gedachten en zijn perspectief te zien. Toen John Stoot dat advies ging opvolgen , begon hij ervan te genieten en de ondraaglijke last ,die hij in zijn predikant zijn ervoer verdween.

  5. Marijke 12 juli 2018 at 11:19

    Excuses voor mijn slordigheid , de naam moet zijn :John Stott.

  6. Esther 12 juli 2018 at 12:03

    Ik heb m ijjn Facebook geminimaliseerd. Ik volg niet iedereen en familie heeft prioriteit op alles wat binnenkomt. Ik volg mensen die ik graag wil volgen. Zo is mijn facebooktijd een heel stuk ingekort. En vaker telefoon op stil. Vaste momenten om email te checken. Op wahtsapp heb ik de blauwe vinkjes of je een bericht gelezen hebt uitgezet. En dat geeft veel rust. Als klanten, vrienden etc mij appen en ik niet gelijk antwoord geeft het niet, ook al heb ik het gelezen . Ze zien geen blauwe vinkjes. Tv kijk ik amper, maar lees veel of ik teken. Zegen in je beslissingen jan.

  7. Ferdinand 12 juli 2018 at 17:14

    Als medeliefhebber van social media die de lusten en lasten kent, was ik zojuist nog in gesprek over hoe ik mijn vakantie on of offline (of middenweg) ga besteden. Ik geloof in de middenweg, maar ben niet sterk genoeg om de socialmediaprikkel te weerstaan. 1 van mijn hulpjes is qualitytime, een app die mijn telefoon blokkeert op bepaalde tijden https://tweakers.net/reviews/5033/3/de-smartphone-steelt-de-stilte-wat-eraan-te-doen-is.html

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *