Een gewoon werkend mens

Vanaf 1 december ben ik weer een ‘gewoon werkend mens’. Zo eentje die in de morgen vroeg uit de veren is, onder de douche springt om wakker te worden, een lunchbox uit de koelkast grist en vrouwlief een vluchtige afscheidskus geeft. Zo’n ‘gewoon werkend mens’ wat zich door de ochtendspits heen worstelt, op kantoor de eerste kop koffie neemt die als een soort springplank dient voor de drukte van de dag: overleg, besluiten nemen, email beantwoorden, aan projecten werken om zich vervolgens rond de klok van half zes weer in de tegenovergestelde richting door de spits te wringen om thuis een gezonde en smakelijke maaltijd te bereiden voor je nageslacht die je op een dag zal gaan vervangen.

Als zo’n ‘gewoon werkend mens’ ook nog eens christen is, dan volgt er met enige regelmaat nog een avondprogramma in de kerk. De energie is daar niet voor, maar het is belangrijk dus al geeuwend zit je de kerkelijke bijeenkomst uit om nog even snel een flintertje van Jeroen Pauw mee te pakken om vervolgens bekaf het bed in te rollen. Zijn de kinderen nog klein dan heb je ook nog eens de kans om er een aantal keren per nacht uit te moeten en de volgende dag begint het hele circus weer van voren af aan.

Een gewoon werkend christenmens

Op zondag gaat zo’n christelijk ‘gewoon werkend mens’ naar de kerk waar de predikant (die de hele week in alle rust heeft kunnen werken aan de to-do punten die hij of zij de gemeenschap wil meegeven) je weer overstelpt met uitdagingen tot verandering (want in de kerk doe je het niet snel goed). Afhankelijk van je kerkelijke stroming ga je gebogen onder schuldgevoel of juichend in de wetenschap dat God je beste maatje is naar huis, waar je in de middag een voetbalwedstrijd kunt bekijken of schoonpa of schoonmoe mag bezoeken. Je voelt: ik heb er zin in om weer gewoon dominee-af te zijn en een ‘gewoon werkend mens’ te zijn!



Ik chargeer natuurlijk een beetje, maar er zit wel een kern van waarheid in mijn scherpe analyse van het leven van ‘gewone werkende mensen’. De afgelopen dertien jaar beheerde ik mijn eigen agenda en hoewel ik vaak het gevoel had altijd aan te staan en lange weken maakte, kon ik ruimte maken als ik dat nodig had. Daarnaast was mijn geestelijk leven een gewoon onderdeel van mijn agenda. Dus toen ik de afgelopen weken al een paar maandagen het ritme van ‘gewone werkende mensen’ kon ervaren door alvast bij veranderingen rondom de begroting voor 2019 bij te wonen riep ik bij thuiskomst uit: “Hoe geven gewone werkende mensen in hemelsnaam vorm aan een gezond geestelijke leven?”. Ik was domweg te moe van alle nieuwe prikkels om ’s-avonds een boek te lezen. 



De tijden zijn veranderd

Mijn vader had het wat dat betreft wat makkelijker. Hij werkte vijf dagen per week, op de weg was het aanmerkelijk rustiger dan vandaag de dag, het werktempo was anders, het aantal prikkels was veel lager en ’s-avonds was hij altijd thuis. En ook in de weekenden was er naast kerkbezoek nooit een programma. Begrijp me goed: mijn vader werkte hard, maar de tijd was echt heel anders. Dus: respect voor al die ‘gewone werkende mensen’ en dubbel respect voor hen die ook nog eens actief zijn in een geloofsgemeenschap.

Mijn conclusie na dertien jaar voorgangerschap en drie keer heen en weer reizen naar mijn nieuwe werkplek is in ieder geval dat het in de kerk allemaal veel eenvoudiger kan, misschien wel moet! Misschien niet als je een grote regiokerk bent met meerdere betaalde werkers, maar wel als dit niet het geval is. Zorg voor een goede contextualisatie van je kerk voor mensen die door de weeks echt geen fut hebben voor de zoveelste kerkelijke vergadering. Die druk en afgemat zijn (wie zei dat ooit eerder trouwens) en worstelen met al die prikkels en indrukken op een gewone werkdag.

Gelukkig hou ik straks één werkdag in de week over om te werken aan mijn taak als buurtdominee. Dan ga ik zeker nadenken hoe ik dat verhaal van Jezus veel dichter bij de mensen in mijn wijk kan brengen, op basis van gelijkwaardigheid en wederzijds respect. Een eenvoudige kerk, want het (werkende) leven is al veeleisend genoeg. Weinig andere pretenties dan gewoon leven.





8 Comments
  1. Ruud de Graaf 18 oktober 2018 at 11:40

    erg leuk om te lezen…. de gemeente gaat jou zeker missen als voorganger. Gelukkig blijf je de gemeente bezoeken. Ik heb je altijd vol bewondering gevolgd in alles wat je deed. Helaas ben je voor de minste club van Nederland. De zware jaren zijn weer aangebroken voor Rotterdam zuid, steek die zondagmiddag uren maar in stille tijd beter dan je ogen pijn doen aan 010.
    Leuk artikel en heel herkenbaar wat je schrijft. Succes met je nieuwe baan. Geniet van je nieuwe stap. misschien kunnen we je een keer uitnodigen bij ons in de LEG?

    Groetjes Ruud de Graaf. broer van Eva.
    Je bent van grote waarde voor geweest voor dit gezin. Gods zegen.

    • Jan Wolsheimer 18 oktober 2018 at 11:47

      Hoi Rudy,

      Dank voor je woorden. Ik zal de kerk ook gaan missen. Niet in de laatste plaats omdat ik daar mijn agenda veel beter zelf kon bepalen. 😉

      Wat Feyenoord betreft, de mooiste volksclub van Nederland. We zijn heel wat gewend. Eelt op de ziel en op de schouders van het volhouden. Dat kunnen ze in de hoofdstad niet zeggen. 😉

      Nodig me gerust uit!

      • Ruud 18 oktober 2018 at 12:27

        Hahahah Jan ik ben benieuwd ik denk dat je eelt op je zielen en je schouders heel dik gaat worden de komende jaren….. je bent welkom in het stadion van je geliefde Amsterdam… daar gaat het gebeuren de komende jaren….. we gaan aansluiten bij de top van Europa.
        Ik ga je aanbevelen als gastspreker in de LEG ik zie er naar uit…. hou je je wel een beetje in met 010 praat want we zitten dicht bij 020 hahaha succes Jan.

      • Ruud 18 oktober 2018 at 15:11

        Ik heb de mail verstuurd en je voorgedragen aan onze voorganger Martijn. De planning zit wel vol tot de zomer maar wat in het vat zit verzuurd niet. Ik ben benieuwd. succes met de laatste dagen als voorganger!

  2. Nico Catsburg 18 oktober 2018 at 13:48

    Zou het kunnen zijn, stress in de spits, stress op ’t werk, stress in het gezin bezorgen stress in de kerk?

    • Jan Wolsheimer 18 oktober 2018 at 13:50

      Ja en nee. De kerk kan in zichzelf ook een enorme bron van stress en inspanning zijn.

      Als je bedoelt dat mensen dan maar minder hard moeten werken etc. dan zit je net als ik te lang in de kerk. 😉

      • Nico Catsburg 19 oktober 2018 at 13:37

        Nee, hoewel dat geen gekke gedachte is. Ik bedoelde meer dat de stress vanwege verwachtingen, targets, spanningen, miscommunicatie, e.d. in het seculiere, mogelijk grondstof zijn van de zovele kerkelijke conflictsituaties. Maar waarschijnlijk hebben we het seculiere helemaal niet nodig en kunnen we bij gebrek daaraan ook zelf wel voor conflicten zorgen. De meesten zie ik echter wel ontstaan uit verwachtingen, targets, spanningen, miscommunicatie, e.d. die men geleerd krijgt in het seculiere.
        Nog ff over hoe ik heb gewerkt als predikant (dat ik misschien wel te lang ben), dat is lange tijd naast een parttime baan geweest die net een dag korter was als jij nu doet (met flexibele tijden) terwijl mijn vrouw, Willemien, dat ook deed en we 4 kinderen in huis hadden en de zorg voor mijn moeder en een oom en tante zonder kinderen er later bij kregen. Was uiteindelijk niet te doen (en was niet goed voor de jongste kinderen) en is Willemien fulltime gaan werken en ik parttime in de kerk. Dat was een kleine gemeente waar ik 3 zondagen in de maand preekte en alles heb gedaan wat er aan kerkewerk was, behalve de zondagschool, die was tijdens de dienst en dan had ik mij in 2en moeten delen, wat niet gaat. Tijdens mijn predikantschap heb ik een tijdje gewerkt in Den Haag op een ministerie. Dat deed ik om te ervaren wat het is om in de file te staan en een 9 tot 5 baan te hebben (heb ook tot mijn 34ste gewerkt als tekenaar/constructeur). Dus ik meen te weten wat het is om een baan te hebben en actief te zijn in de kerk. Ook voordat ik predikant werd leidde ik zondagscholen, zette kringwerk op in een kerk, deed aan evangelisatie, zat al vrij jong in de kerkeraad, etc. heb wel gemerkt dat het af en toe goed is om ff uit het kerkewerk te stappen om bij te komen. dit is geen klaagzang, maar gewoon net zo dom als Paulus zijn en zeggen wat je gedaan hebt of overkomen is en waar de gemiddelde christen, en meeste kerkleiders op neer kijken. Het is overigens wel lekker dat je als predikant een vrij flexibele agenda hebt;-) maar daar zijn sommige kerkleden dan weer jaloers op en weten dat dan weer te melden aan je. Evenzogoed is het een voorrecht een predikant te mogen zijn, dat besef je als je dat niet meer bent, en ben ik dus helemaal met je eens.

  3. Alian 18 oktober 2018 at 19:45

    36 uur werken op een uur forensafstand, jong kind en grote kinderen, schoolactiviteiten, twee verschillende vormen van vrijwilligerswerk, regelmatig kerkbezoek ( en contactlid voor de regio) moeder en schoonmoeder op 200 km waarvan een mantelzorg behoeft, en ook nog tijd maken voor partner en vriendschappen. Het is pittig. Maar wel leuk. En ik zou geen onderdeel willen missen. Het was alleen wel fijn geweest als elk etmaal 30 ipv 24 uur had gehad. Maarja dan kom je weer niet uit met je maanden in een jaar en met licht en donker enzo.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.