Dat een nieuwe wereld komen zal

Het jaar 2016 loopt ten einde. Het is druk in de kerk, in het gezin en in de stad. De wereld om mij heen maakt zich op voor de feestdagen maar binnenin mij wil dat nog niet echt landen. Sinds vorige week zijn er 52 nieuwe statushouders in Woerden komen wonen. Via het burgerinitiatief Wij zijn Woerden proberen wij als gewone burgers een brug te vormen tussen onze samenleving, de diverse instanties en deze nieuwe Woerdenaren. Een mooi maar intensief project.

Het project heeft de naam De Stadspoort gekregen, vernoemd naar de oude Leidse Poort in Woerden. Zo’n poort is een doorgang naar iets nieuws. Een plek om opnieuw te beginnen zonder de mooie en verdrietige herinneringen van het oude te vergeten. We zijn geen hulpverleners maar gewoon medestadsbewoners die zelf ook graag meer willen leren over de Syrische en Eritrese cultuur.

Samen eten we gerechten die onze Hollandse smaakpapillen stevig uitdagen en we drinken thee. Veel thee. En ondertussen ergeren we ons aan de ingewikkelde websites als Mijn NS en Mijn OV-kaart. Voor een Nederlander al een hele kunst om je OV kaart in orde te maken, voor anderstaligen een onneembare hobbel.

Met sommige statushouders raken we bevriend. We komen bij elkaar over de vloer en stukje bij beetje horen we de schrijnende verhalen van gezinsleden die nog steeds in gevaarlijk gebied verkeren. Hoewel de IND en de lokale vluchtelingenorganisatie hard werken aan de gezinsherenigingen gaat dat natuurlijk nooit snel genoeg. En voor sommigen gaat het heel erg lang duren, als het al gaat lukken.



Onze blik is gericht op morgen. Het verleden is geen plaats om in te wonen. Het is er dor en doods terwijl in de toekomst hoop gloort. Hoop hoort bij het leven. Zonder hoop is het gedaan met ons allemaal, daarom willen we verder kijken dan vandaag. 



Ik besef dat er in onze stad ook andere eenzame mensen zijn. Soms ziek, soms gezond. Mensen die weinig hoop hebben voor de toekomst. Ik hoop dat ons eenvoudige burgerinitiatief verder reikt dan de nieuwe Woerdenaren. Dat we in onze stad leren om verder te kijken dan de grenzen van ons eigen gezin. Dat we de mens durven ontdekken achter de straatkrantverkoper, de bezoeker van de voedselbank en de wachtende bij de pijnpoli. Dat we opnieuw geboren mogen worden als mens onder de mensen, terwijl ons hart dit prachtige lied van Huub Oosterhuis zingt (n.a.v. Jesaja 65):

Dat een nieuwe wereld komen zal
waar brood genoeg –
en water stroomt voor allen.

Daar bouwen wij veilige buurten
wonen dooreen in wijken van vrede
in schaduw van bomen.

Geen kinderen zullen daar sterven
oude mensen maken hun dagen vol
en jonge mensen zullen daar pas
op hun honderdste sterven.

Wij zullen niet voor de leegte zwoegen
geen kinderen baren voor de verschrikking.
De wolf en het lam
zullen weiden tezamen:
wij leren de oorlog af.

Dat een nieuwe wereld komen zal
waar brood genoeg –
en water stroomt voor allen.

Reacties uitgeschakeld voor Dat een nieuwe wereld komen zal

Comments are closed.

Archief
Zoeken