Regenboogviering

Morgenavond participeer ik in de eerste regenboogviering in Woerden. Ik vertegenwoordig daar onze evangelische kerk en daar ben ik best een beetje trots op. Vooral omdat evangelische kerken niet zo vaak participeren in dit soort diensten. Het tekent de cultuur van openheid en dialoog in onze kerk. 



Toen ik werd uitgenodigd door één van de Woerdense predikanten om mee te doen vertelde ik dat ik dat alleen wilde doen als vertegenwoordiger van mijn kerk. Niet als individu, want dan zouden mensen me tóch koppelen aan de gemeente. Ik legde de vraag dus bij onze leiders neer. Dit onderdeel van de inhoud van de uitnodiging heeft onze leiders erg geholpen in het proces:



”We willen dat LHBT-ers steun ontlenen aan de viering om zichzelf te zijn en te beseffen dat dit ook kan en mag als christen. We willen ook dat mensen die moeite hebben met het accepteren van LHBT vanwege geloofsopvattingen zich niet afgewezen voelen. We moeten daar een goede balans in vinden. We realiseren ons dat mensen met verschillende opvattingen over LHBT elkaar soms ook pijn kunnen doen. Dat hoeven we niet te ontkennen, alles mag er zijn”.



Ook in onze kerk wordt er heel divers gedacht over dit onderwerp. Ik sta persoonlijk erg open voor een goede dialoog, maar er zijn ook mensen die die dialoog op zich al een probleem vinden en zich liever onthouden van elke dialoog met (christelijke) LHBT-ers. Hoewel ik mijn wens om open te staan voor de dialoog neergelegd heb bij onze leiders, zijn zij het die de knoop hebben doorgehakt en hebben ingestemd met onze vertegenwoordiging. Laten we leren van elkaar, laten we elkaar niet langer ontlopen.



Ik heb er zin in om kwetsbaar te zijn onder de gekwetsten. Ik heb niet alle antwoorden, geen oplossing voor de tweedeling in christelijk Nederland, maar ik heb twee oren om te luisteren, twee ogen om te huilen, twee handen om te troosten en een schouder om getroost te worden. Ik heb er zin in.

2 Comments
  1. Hans Zellenrath 8 oktober 2018 at 15:30

    Pfff het zal eens tijd worden. Vijftig jaar geleden hadden mijn vriend en ik al te maken met dezelfde ongein in de Gereformeerde Kerk (synodaal). Nu na 50 jaar herhaling van zetten bij Evangelischen, Nazareners en Katholieken en Geref.Bond binnen de PKN.

    We blijven vergeven 70×7 maal, dus altijd, omdat God goed is en wij mensen vaak niet.

    Gelukkig hebben we nooit geluisterd naar al die anti’s alleen maar naar Hem die ons bovenmate zegent, dag aan dag!

  2. Peter Gerrets 8 oktober 2018 at 18:53

    Geweldig Jan, dat jij namens de geeente die jij dient, participeerde.
    Jij durft tenminste. In veel toon jij lef. Durf je kwetsbaar zijn.
    Ik ben 36 jaar actief Pinksterpredikant geweest, maar altijd samengewerkt met de zogenaamde traditionele kerken. Zelf ben ik homo. Zelf heb ik met dit geheim moeten leven t.o.v. familie, opleiding en gemeente. Vanaf mijn 19-55e een christelijk-charismatisch hulpcircuit doorlopen. Want homoseksualiteit was een psychische stoornis, ziekte, demonische bezetenheid. Ik heb het verdrongen, genegeerd, maar ik heb intieme contacten gehad. Het kwam aan het licht en ik moest terugtreden en toen kwam het uit. Ik was 46. Pas op mijn 59e heb ik mezelf kunnen aanvaarden. En in ultra-orthodoxe én evangelische kring durft men zich niet uitspreken. Daarom ben ik God dankbaar voor jouw houding. Ik ben actief op fb, schrijf open over vele onderwerpen. Krijg veel te maken met mensen die met hetzelfde worstelen en help hen met wat de Bijbel niet zegt en wél zegt.
    Geliefde broeder in Christus, ik bid dat je kwetsbaar zult blijven en in Gods naam over muren blijft springen. Hartelijke groet.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.